Thuis
Tuesday, December 6th, 2005De vucht naar Kopenhagen verliep verder voorspoedig en op de luchthaven kon ik zo doorlopen. Voor de paspoortcontrole stond zelfs geen rij! Na het merendeel van mijn bagage in een kluisje gestopt te hebben kocht ik een treinkaartje naar het centraal station. Twintig minuten later liep ik door hartje stad, Aziaten volgende op zoek naar de toeristische plekjes. De stad maakte geen geweldige indruk op me, veel oude gebouwen volgehangen met neonreclame en verder ook niet echt spectaculaire gezichten. Het was ook vrij koud en het waaide hard, wat natuurlijk ook bijdroeg aan de kille sfeer die de stad uitstraalde. Na anderhalf uur had ik het wel weer even gezien en stapte ik in een volle trein terug naar de luchthaven.
Het was inmiddels spitsuur aan het eind van de dag, de terminal was volgepakt met mensen. Na een minuut of tien was ik door de beveiliging heen en kon ik nog even mijn laatste kronen en dollars besteden aan wat snoep en een smaakvolle Frankfurter. Het was slechts een klein stukje lopen naar de gate, alwaar het nog heel rustig was een uurtje voor boarding time. Wegens een ernstig gebrek aan slaap de twee voorgaande nachten viel ik in een diepe slaap. Ik werd weer wakker rod boarding time toen de boarding area bijna leeg was. Een man vertelde mij dat de gate gewijzigd was. Met een klein groepje mesnen haastten wij ons naar de andere gate, die een aardig eindje lopen bleek. Daar aangekomen bleek dat we door een defect met een ander toestel dan gepland zouden vliegen en iets later zouden aankomen. Er ontstonden echter extra problemen doordat het vervangende vliegtuig van een kleiner type was, waardoor enkele mensen niet mee konden. Er heerste een vrij hectische sfeer, gelukkig stond ik toevallig vooraan dus kon ik als een van de eerste mijn stoel opzoeken en mijn bagage in de later overvolle bakken dumpen. Uiteindelijk vertrokken we bijna een uur te laat richting schiphol. Ik ben maar weer snel gaan slapen en werd wakker vlak voor de landing.
Aangezien we op de (nieuwe) Polderbaan landden, duurde het nog bijna een kwartier voor we onze B-gate aan de andere kant van Schiphol bereikt hadden. Vanaf daar was het weer een roteind teruglopen naar de aankomsthal. Daar bleek het wachten op de bagage nog weer 20+ minuten te gaan duren. Verveeld ging ik op zoek naar een bagagekarretje aan de andere kant van de aankomsthal. Daar bleken pa, ma en kleine Timmetje achter de ramen druk te staan zwaaien. Na nog weer een tijdje wachten kwam dan eindelijk de bagage de band op rollen. Mijn backpack kwam vrij snel en ook mijn fiets was reeds op een andere band de hal ingerold.
Toen kwamen natuurlijk de problemen met de douane toen ik de hal uit wilde lopen… Maar niet de problemen die je zou denken
De doorgang was slechts te breed om de groete doos waar mijn fiets inzat door te laten. Mijn denkvermogen was na de lange reis van inmiddels 38 uur dusdanig verzwakt dat ik niet begreep wat de douanier bedoelde toen hij zij dat ik de doos moest draaien. Gelukkig bood hij een helpende hand waarna de doos rechtop op het karretje stond en prima door de deur paste. Toen kwam echter de vraag waar ik vandaan kwam, waarop in antwoordde dat ik vanaf Seattle kwam. Vervolgens vroeg hij of ik die fiets “daar” gekocht had, waarop ik natuurlijk ontkennend antwoordde. De fiets was immers in Vancouver gekocht! Wel had ik de belasting al lang en breed terug van de Canadese overheid en zou ik dus nog even 19% BTW moeten betalen. Ik kon toen gelukkig snel naar buiten lopen zonder verdere controle. Sorry voor het begrotingstekort dit jaar, dat heb ik dus deels veroorzaakt
Ik was nog niet buiten of ik werd al begroet door een overvloed van flitsen uit de toestellen van de vele persfotografen die mij op stonden te wachten. Zoals ik al zei, ik was vrij vermoeid dus hoeveel precies kan ik me niet meer herinneren. Ook werd ik meteen door het kleine broertje begroet, die blij was dat ik de druk van de oudste nog thuiswonende zoon van zijn schouders kon nemen. We liepen snel naar de parkeergarage en laadden alle zooi in de gereedstaande wagen.
Thuisgekomen werd ik bij de voorduur begroet door een “Welkom Thuis” bord dat speciaal voor mij bevestigd was. Na de bagage naar binnen gesleept te hebben werd ik begroet door bro Maarten en zijn vriendin Carola. Na een korte controle om te zien of de amerikaanse beveiliging niets ontvreemd had uit mijn doos stond er een bord boerenkool met worst klaar, wat het einde van mijn Canadese trip betekende en het begin van een ‘normaal’ leventje weer op vaderlandse bodem
(more…)


