Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb, maar ik heb nu eindelijk tijd om wat nieuws te melden…

Ik zal beginnen met het verlaten van Vancouver. Ik had een bus genomen naar Horseshoe Bay, wat net buiten de stad ligt. Vanaf hier vertrekken er ferries naar Nanaimo op Vancouver Island. Ik ging echter noordwaarts richting Whistler. Vanwege de Olympische Spelen van 2010 die in Vancouver en Whistler gehouden worden werd er druk aan de weg gewerkt. Op sommige stukken was er maar 1 rijbaan beschikbaar dus moest je soms een tijdje wachten op het verkeer vanaf de andere kant. Na ongeveer 10 kilometer stopte het verkeer van beide kanten wegens een ongeluk. 2 auto's waren op elkaar gebotst en niet echt in staat om zelfstandig het midden van de weg te verlaten. Gelukkig kon ik er wel langs op mijn fiets. Na 2 uur fietsen kwam ik langs een mooi Provincial Park, waar ik besloot te kamperen. Dit park was mooi gelegen aan het water van Canada's meest zuidelijke fjord, de Howe Sound.De volgende dag vervolgde ik mijn trip naar Whistler. Ik voelde me niet echt lekker en het was alleen maar bergop. Aan het eind van de middag heb ik nog een uur op een parkeerplaats rondgehangen waar een toilet was. Waarschijnlijk had ik mijn pak jus d'orange wat te lang in de zon laten staan in plaats van de voorgeschreven koelkast. Gelukkig wist ik nog voor het donker werd een hostel in Whistler te bereiken (The Shoestring Lodge). Voor de ingang hingen wat kiwi's rond die helemaal versteld stonden dat ik op die fiets met al die zware bagage gekomen was. De rest van de avond heb ik gezellig met deze mensen dorgebracht, die de volgende dag alweer verder zouden reizen.
Uiteindelijk ben ik hier een week gebleven. Ik sliep op een kamer met een Australier en een Canadees. De eerste zocht werk en de tweede was kok in het clubhuis van een golfcourse. Dit waren wel goede lui, we zijn vaak samen uit geweest.
In Whistler heb ik bij veel zaakjes die personeel zochten mijn CV achtergelaten, maar de meeste zouden pas in een paar weken iemand aannemen en niet direct. Ook had ik het dorpje wel gezien dus besloot ik verder te reizen. Mocht een bedrijf mij willen hebben dan hadden ze mijn telefoonnummer. Die telefoon bleek echter niet te werken buiten het gebied rond Vancouver, in tegenstelling wat mij verteld was…

De dag dat ik Whistler verliet vertok in laat in de ochtend. Het was een uurlang alleen maar bergafwaarts naar Pemberton. Daar was een Visitor's Information kiosk waar ik informeerde naar hoe de weg verderop was. Ze wisten mij te vertellen dat er een gedeelte was dat bergopwaarts was, maar de rest was redelijk vlak. Wat ik toen niet wist maar nu wel is dat dat gedeelte bergopwaarts een van de moeilijkste klimmetjes in British Columbia is. De weg, Duffey Lake Road, tot 1991 een 'logging road', een onverharde toegangsweg voor de houtindustrie, stijgt constant met percentages tot maar liefst 15% en in minder dan 13 kilometer overbrug je een hoogteverschil van meer dan 1 kilometer. Het mag duidelijk zijn dat me dit wel een paar uur en een paar liter water gekost heeft (De lezers in Europa moeten maar eens hun fiets pakken, deze beladen met 25-30 kilo en dan de Alpe d'Huez beklimmen voor een vergelijkbare ervaring). Na de top was het gelukkig vrij vlak en na een dag van 90 kilometer zette ik mijn tent op op een afgelegen campinkje.
De volgende dag ging ik verder naar Lillooet. Er zaten nog een paar gemene klimmetjes op de weg, wat niet fijn is als je door al je drinkwater en andere bronnen van vocht heen bent. Het enige drinkbare wat ik nog had waren een paar flesjes bier. Gelukkig ben ik niet uitgedroogd en heb ik het stadje bereikt met een afdaling waar ik een nieuw persoonlijk snelheidsrecord van 70km/h wist te noteren. Vlakbij het stadje was een gratis camping waar ik een paar dagen gebleven ben. Ik had wat last van mijn knie na de lange klim en ik had geen zin om door de regen te fietsen.
Na 4 dagen vertrok ik richting Kamloops. Het begon weer eens met een lang gedeelte omhoog. De tweede halft van de dag was wat vlakker maar toen ik een camping tegen kwam had ik geen zin meer om verder te fietsen naar een wat bewoonder gebied. Ik had ook nog voedsel voor 1 dag dus dat was niet echt een probleem. De volgende dag was het vanaf de camping een lang stuk bergafwaarts naar Cache Creek, een klein dorpje op een kruispunt van wegen. Vanaf daar ben ik naar een camping in Savona gefietst, wat gelegen is aan Kamloops Lake. Deze weg was weer stijgend. Op deze camping waren douches aanwezig, wat een welkome verrassing was na een week zonder .
Ik verwachtte een redelijk vlakke weg voor het korte stuk verder naar de stad Kamloops dat aan hetzelfde meer gelegen is, maar dat viel tegen. Het was weer stijgend tot aan de stad. Kamloops is tegen een berg op gebouwd met een paar honderd meter hoogteverschil tussen verschillende delen van de stad. Hier was er gelukkig nog plaats in het hostel. De volgende dag zou Canada Day zijn (1 juli). Dan vieren de Canadezen de verjaardag van hun land. Mij werd verteld dat er dan een feest in een park zou zijn en 's avonds vuurwerk.
Nadat ik ingecheckt had ben ik door het centrum van de stad gelopen en wat uit gaan rusten op een bankje in het park. Daar werd ik aangesproken dor een jongen, Ryan, die mij door mijn Lonely Planet zag bladeren. Hij was van plan om over een paar maanden naar Europa te gaan om hetzelfde te doen wat ik nu hier in Canada doe. Zo leer je wel snel mensen kennen. Hij bood mij aan dat ik in zijn appartement kon overnachten. Van dat aanbod maak ik momenteel dankbaar gebruik.